Bonus: Eenzaamheid, gemis en overeten

Bonus: Eenzaamheid, gemis en overeten

Ervaar je een gevoel van eenzaamheid of gemis? Dan is deze aflevering voor jou. Eenzaamheid kan een pijnlijk gevoel zijn en als je niet weet hoe je jezelf daarin opvangt een aanleiding voor overeten.

De definitie van eenzaam is zonder gezelschap, maar je hebt misschien al eens ervaren dat het ook mogelijk is om je alleen te voelen terwijl je in gezelschap bent. Je mist dan verbinding met de mensen om je heen.

Het helpt om je te realiseren dat eenzaamheid een gevoel is dat je veel beter kan toelaten en doorvoelen als je er geen ondermijnende betekenis aan geeft.

Door het verschil te begrijpen tussen slachtofferschap en eigenaarschap kun je met eenzaamheid leren omgaan op een manier die je ondersteunt. Eigenaarschap nemen voor wat je voelt maakt de ervaring niet gemakkelijker, maar dat hoeft ook niet. Je kan je ertoe verhouden en dat is genoeg.

Je verdiept hiermee de relatie met jezelf en maakt je onafhankelijk van de omstandigheden in je leven waar je geen controle over hebt. Luister naar deze waardevolle les waarmee je veel overeten kan voorkomen.

Download hier jouw exemplaar van mijn ebook Etenslessen. Ik geef je een aantal waardevolle inzichten waarmee je ontdekt hoe je een einde maakt aan je strijd met eten en afvalt zonder dieet.


LUISTER NAAR DE SHOW / LEES HET TRANSCRIPT


WAT JE ONTDEKT IN DEZE AFLEVERING

  • Waarom voor jezelf kiezen niet betekent dat je anderen in de steek laat.
  • Hoe zelfzorg ook jouw omgeving ten goede komt.
  • Waarom het zo lastig kan zijn als een ander je keuzes niet begrijpt.

UITGELICHT

  • Kom naar mijn wekelijkse Facebook LIVE les vol eyeopeners. Ik geef je inspiratie, waardevolle inzichten en ruimte om vragen te stellen over afvallen zonder dieet. 
  • Geef mijn Facebookpagina een like (dan zie je wanneer ik live ben) en kom naar de gratis les. Wanneer: elke woensdagochtend om 9.00 uur.
  • Wil je gratis door mij worden gecoacht? Ik bied Skype sessies van 30 minuten aan waarin ik je een paar waardevolle tips geef, waarmee je afvalt zonder dieet. Boek deze sessie of stel mij een vraag via www.etenslessen.com/contact.

DOWNLOAD HET TRANSCRIPT

DOWNLOAD HIER HET TRANSCRIPT

Bonus: Eenzaamheid, gemis en overeten

Je luistert naar Etenslessen, de podcast over afvallen zonder dieet en het creëren van een geweldige relatie met eten. Mijn naam is Marjena Moll. Ik ben je coach en ik doe niets liever dan al mijn Etenslessen met je delen, waardoor je ontdekt hoe je afvalt zonder dieet en een vrouw wordt met een fantastische relatie met eten.

Laten we beginnen. Hoe is het met je?

Ik neem een extra aflevering voor je op, een bonus aflevering, speciaal over eenzaamheid, gemis en eten, overeten en wat je eraan kan doen. Eenzaamheid is een pijnlijk gevoel. Wij mensen zijn een sociale soort. We zoeken elkaar graag op. We hebben elkaar nodig om ons goed te voelen, ons geborgen te voelen.

En door Covid speelt eenzaamheid meer dan anders. En als je dan ook nog op social media kijkt en gepolijste foto's tegenkomt van gezinnetjes die allemaal dezelfde pyjama aan hebben en poseren voor de kerstboom met warme chocomel, dan kan die eenzaamheid misschien ook nog wat extra diep snijden. Ik wil je daar graag bij helpen, dus daar neem ik deze bonus aflevering voor op.

Ik ga mijn persoonlijke ervaring met eenzaamheid met je delen en ik ga je een paar ideeën en inzichten geven waarmee je eten en jouw ervaring van eenzaamheid uit elkaar kan halen. En dat is natuurlijk fijn als dat kan lukken.

Laten we beginnen met de definitie van eenzaamheid. In de Dikke Van Dale staat eenzaam zonder gezelschap. Dus Van Dale zegt dat eenzaamheid gaat over een situatie waarin je alleen bent. Maar waarschijnlijk heb je net als ik ook ervaring met een gevoel van eenzaamheid, terwijl je wel degelijk in gezelschap was.

Dus die twee die wil ik hier naast elkaar leggen en zeggen beiden zijn mogelijk. Eenzaamheid is een gevoel. En met of zonder gezelschap kan het een aanleiding zijn om te overeten als je niet goed weet hoe je jezelf hierin opvangt. Maar beide zijn dus mogelijk

Een situationele eenzaamheid, omdat je geïsoleerd bent zonder mensen om je heen of een gevoel van eenzaamheid, een beleving van eenzaamheid die je kan ervaren terwijl je mensen om je heen hebt.

Een gemis komt in allerlei vormen voor. Het kan zijn dat je single bent, terwijl je dolgraag een relatie zou willen hebben. Het kan zijn dat je naar een kindje verlangt wat niet is gelukt of nog niet lukt. Het kan zijn dat je heel veel mensen om je heen hebt, maar je niet met ze verbonden voelt. Je anders voelt, niet begrepen, voelt en ook dat kan heel erg pijnlijk zijn.

In eenzaamheid ervaar je een gebrek aan verbondenheid. En dat is een belangrijk punt waar ik dadelijk nog op terugkomen.

Ik zal iets vertellen over de eenzame periode die ik in mijn eigen leven heb gekend en waarin ik mijzelf gewoon helemaal niet goed wist op te vangen. Ook omdat het gewoon nog helemaal nieuw voor mij was.

Het is jaren geleden. Ik was net klaar met de middelbare school en ik wist niet wat ik wilde gaan studeren en om tijd te kopen, dacht ik: weet je wat ik doe. Ik ga gewoon een jaar naar het buitenland en het leek mij helemaal geweldig om in Parijs te wonen. En dan nog het allerliefst natuurlijk, met een eigen appartement met uitzicht op de Eiffeltoren. En dat is me nog gelukt ook.

Ik wist een baantje te krijgen als ze au-pair bij een rijk gezin. Een welgesteld gezin die inderdaad om de hoek woonde van de Eiffeltoren. En die mensen die hadden in het appartementencomplex achter hun eigen appartement een chambre de bonne. Zoals dat heet, een dienstmeisjekamer. En die huurde ze. En dat was gewoon een kleine studio appartementje wat ze voor mij hadden gehuurd. En daar kon ik wonen.

En het klonk echt als een droom. En ik had een geheime agenda, want als je mijn podcast al een tijdje volg, dan weet je dat ik in die jaren echt op diep, diep, diep in mijn strijd met eten zat en continu bezig was om af te vallen. En ik volgde altijd diëten en dan kwam ik weer aan. En dit plan van wonen in Parijs was eigenlijk ook stiekem een beetje mijn geheime plan om te kijken of het me daar misschien zou lukken om af te vallen en dan ook echt dun te blijven. Ik dacht misschien als ik naar een Parijs ga wonen, dan word ik een kosmopolitische vrouw en ik zeg het gewoon heel eerlijk tegen je.

Ik heb vroeger vertelde ik dat ik helemaal niemand.

Maar dat was wel stiekem eigenlijk mijn plan. Ik dacht als ik nou in die glamour stad ga wonen, dan word ik misschien zoals die vrouwen op de covers van die tijdschriften. En dan word ik heel slank en zelfverzekerd. Dat was eigenlijk mijn geheime plan. En ik ging Frans studeren. Althans een cursus volgen aan de Sorbonne, de Universiteit van Parijs. En het klonk allemaal heel idyllisch. Een eigen appartement, uitzicht op de Eiffeltoren, studeren aan de universiteit daar. En ik dacht dat ik een geweldige tijd tegemoet ging. En het pakte helemaal anders uit.

Wat ik voor het eerst meemaakte was hoe het voelde om sociaal geïsoleerd te raken en uit verbinding te zijn met mensen om mij heen. Het gezin waar ik ging werken, die hadden al heel veel au-pairmeisjes gehad en die waren helemaal niet van plan om met mij een relatie op te bouwen. Ik was voor hun gewoon een goedkope kracht die dagelijks het huis voor zich ging schoonmaken en voor de kinderen zorgen. En zodra ik daar 's ochtends een voet over de drempel zette, gingen zij zelf onmiddellijk het huis uit. En zodra ze thuiskwamen was het de bedoeling dat ik ook meteen mijn jas aantrok en weer wegging. Er was gewoon geen contact en de enige waar ik contact mee had was hun jongste kind die nog te klein was om naar school te gaan. Die was twee en half. Maar ja, daar kon ik natuurlijk nog niet zo heel veel mee praten. En bovendien als een Assepoester hadden ze echt elke dag voor mij een lijstje met de schoonmaaktaken op tafel liggen.

En zij liet mij echt dagelijks door een enorme berg strijkgoed heen worstelen, waarbij ik zowel sokjes, kindersokjes als zakdoeken, kussenslopen, washandjes, ik zweer het je. Ik moest de washandjes dubbelvouwen en strijken.

Ik was echt een Assepoester en nam ondertussen had ik dat peutertje wat achter me aanliep en uit pure ellende en eenzaamheid zette ik daar de televisie maar aan de hele dag, zodat ik in ieder geval nog wat geluid om me heen hoorde en de taal om me heen hoorde. En ik heb in dat jaar inderdaad wel heel erg goed Frans leren spreken, maar niet zoals ik me dat had voorgesteld want mijn idee daarbij was dat ik de Parijse jeugd ging ontmoeten en dat ik daar vrienden zou maken.

Maar wat ik me niet realiseerde was dat Parijs zo'n ongelooflijk dure stad is dat nog ik, nog die lokale jeugd het geld hebben om elkaar in een café te ontmoeten. Ze spreken allemaal bij elkaar thuis af. Want ja, dat scheelt een hoop geld. En dus zag ik die Parijse jeugd helemaal niet.

Op straat hadden mensen vaak haast. Die straten, die zijn gigantisch en mensen liepen daar altijd in een hoog tempo naar het werk. Met een stuurse uitdrukking op het gezicht. Het was echt een kosmopolitische stad, maar niet van de glamourbeleving zoals ik het in mijn hoofd had.

Ik leerde in die tijd een de uitdrukking métro boulot dodo en dat betekent metro, werken, slapen en dat ritme van hup hup hup die metro in, eruit, naar kantoor. Weer terug die metro in en naar je huis gaan en slapen. Dat was inderdaad het ritme van de stad wat ik daar tegenkwam.

En ik liep er wat met mijn ziel onder mijn arm. Ik had nergens geld voor en ik was alleen. En ik had wel een carte d'orange. Dat is gewoon een OV-pas waarmee ik door de hele stad kon reizen. Dat werd voor me betaald en dat deed ik dan ook. En zou zwierf ik door de parken van Parijs. Ik heb in dat jaar wel heel veel musea bezocht. Heel veel kunst gezien. Maar ik had niemand om die ervaringen mee te delen. En ik had wel andere au-pairs op kunnen zoeken, maar dat vertikte ik. Zo koppig was ik dan weer wel dat ik dacht ja: ik ben niet helemaal naar Parijs verhuisd om daar met Nederlands meiden op te trekken. Ik wil Frans leren en Franse vrienden maken, wat niet lukte.

En dat studio appartement waarin ik woonde, daar woonde wel andere mensen. Maar die waren allemaal ook helemaal op zichzelf gericht. En ik denk is, mijn aanname niet blij met de levensfase waar ze in zaten. Want die studio appartementjes, die waren echt piepklein, met een klein wastafeltje op de kamer. En ik was de enige jongere zeg maar die daar woonde. En de andere mensen waren allemaal volwassen. In de dertig of ouder. Die wilde daar eigenlijk natuurlijk allemaal zo snel mogelijk weg en ik denk dat een aantal van ze daar allemaal illegaal woonde en iedereen negeerden elkaar daar eigenlijk op de gang. Het was geen fijne plek, geen uitnodigende plek en ik heb de stekker ook eerder uit dit project getrokken dan ik aanvankelijk van plan was. Ik zou er echt een jaar blijven, maar ik geloof dat ik na negen maanden naar huis ben gegaan en mij heb laten vervangen en een andere au-pair voor dat gezin heb geregeld. Omdat ik er echt verpieterde.

En het grappige is als ik er nu aan terugdenkt. Als je 19 bent en je woont nog bij je ouders, dan is die sociale binding die je hebt, die structuur die begint je een beetje te verstikken. Als je ouders vragen: waar was je? Waarom heb jij je niet even gebeld dat je niet thuis had? Waar ga je heen? Hoe laat ben je weer thuis?

Als adolescent wil je dat eigenlijk een beetje op afstand krijgen. Laat me met rust. Ik wil mijn eigen ding doen.

Mij niet realiserend dat dat je binding is, dat dat je sociale netwerk is, En for better or worse of je het heel erg leuk hebt met je ouders en close met z'n bent. Of vaak strijdt met ze hebt. Of het thema niet zo gezellig is thuis.

Je hebt wel een netwerk en er zijn mensen met je bezig. En toen daar in Parijs voelde ik voor het eerst in mijn leven hoe het was als je er gewoon niet toe doet en mensen niet in je geïnteresseerd zijn. En in dat appartementencomplex was het ook nog eens zo dat de mensen die in de lift stapten altijd wél de kinderen groeten als ik die bij me had en mij compleet negeerde.

Ik ben zelfs een keer op het schoolplein gestruikeld over een kinderwagen van een van de moeders. En ik lag echt languit op de klinkers van het plein en ze vroegen niet eens of ik oké was.

Het was echt alsof ik niet bestond.

Bijna een soort van paria ofzo. Als je daar als ze als au-pair.

En dat was echt een hele nare ervaring en bevreemdend en helemaal nieuw voor mij. En nou ja, het stond natuurlijk haaks op mijn fantasie van een kosmopolitische vrouw worden...hahaha...

En waarom vertel ik je dit nu?

Ik had in die jaren nog weinig bewustzijn van mijn gevoelsleven en ik kwam dan ook echt kilo's aan. Dat beetje geld wat ik altijd dat at ik allemaal op. Om mijn gevoel van verlorenheid, isolement en eenzaamheid wat te verdrijven

In plaats van slank worden in Parijs werd ik alleen maar steeds zwaarder.

En voor jou vind ik het interessant om te kijken naar wat kun je hier nou mee? Wat zijn je opties als je eenzaamheid ervaart of gemis ervaart?

En ik ga twee verschillende manieren aan je laten horen hoe je daarmee om kan gaan met jezelf. Als je op dit moment aan de situatie verder niets kan veranderen, zoals dat voor mij in Parijs ook was, op dat moment was het wat het was en ik probeerden natuurlijk linksom of rechtsom van alles van te maken. En toen ik uiteindelijk merkte dat het gewoon echt niet ging werken. Toen ben ik weggegaan daar.

Maar op dat moment was het wat het was en voor jou is het nu ook wat het is. Dus het is wat het is en je zit in een situatie die je niet hebt gekozen, waar je niet blij mee bent. En wat kun je daar nu mee doen?

Aan de ene kant kun je ermee omgaan vanuit een positie als slachtoffer. En dan klinkt het als volgt: dit, wat er nu gebeurt of hoe de situatie nu is, overkomt mij tegen mijn wil. En als de omstandigheden anders waren, zou ik me beter kunnen voelen. Ik moet wachten tot de omstandigheden veranderen voordat ik mij beter kan voelen. En hoe ik me nu voel, staat me tegen en wil ik niet. Ik verzet me tegen wat ik nu voel.

Als je voor deze positie kiest, dan voel je machteloosheid.

En je hangt het idee van je beter kunnen voelen op aan je omstandigheden. Dus dan zeg je ook tegen jezelf: als ik nu maar een relatie had gehaald of als ik dat gezin had gehad of als ik mijn familie om me heen had gehad, dan zou ik me nu niet zo voelen.

En daarmee maak je je omstandigheden verantwoordelijk voor je gevoelsleven en moet je wachten tot er tot die omstandigheden veranderen om je beter te kunnen voelen. En die passiviteit en die machteloosheid dat het je overkomt, dat slachtofferschap. Dat is zo'n pijnlijke plek om te zijn dat je geneigd zal zijn om jezelf eten te geven om jezelf te troosten of af te leiden.

Het helpt niet, het is een hele nare ervaring die jou ook helemaal geen opties geeft. Het is nou eenmaal wat het is en je wil het niet en je verzet je. Maar je kan er niks aan doen. En dus eet je.

Maar dit is jouw andere optie. Precies dezelfde situatie. Je ervaart een gemis. Alleen nu zeg je iets anders tegen jezelf. Nu zeg je tegen jezelf: ik voel dit. Ik voel dit gemis. Ik voel deze eenzaamheid, dit gevoel van eenzaamheid en gemis en ik accepteer deze ervaring van gemis als een onderdeel van mijn menselijke ervaring.

Ik heb deze situatie niet gekozen, maar nu dit nu eenmaal mijn ervaring is, accepteer ik deze volledig. En ik neem daarmee verantwoordelijkheid voor mijn gevoel van gemis en vang mijzelf daarin op. En daarmee ben ik bereid om te voelen wat ik nu voel. En ik geef wat ik nu voel geen ondermijnende betekenis.

Als je deze keuze maakt voel je eigenaarschap.

Eigenaarschap voelt compleet anders dan machteloosheid, terwijl je in beide gevallen dat gemis ervaart. Maar dat eigenaarschap wat je neemt, dat geeft jou al je persoonlijke kracht terug. En je zegt daarmee tegen jezelf dat je komt opdagen voor dat gemis wat je nu ervaart. Het zou je keuze niet zijn, de situatie waar je nu in bevindt is je keuze niet. Maar nu dit de situatie is, accepteer je het gevoel wat je hebt volledig.

En omdat er dus geen verzet is, kan het stromen. Dat gemis kan stromen. En het is van jou. Jij bent eigenaar van je eigen gemis.

En je geeft het waarde. Je zegt ermee: het maakt onderdeel uit van mijn menselijke ervaring. En dit kan het verschil maken tussen overeten en niet overeten. Je voelt pijn.

Ik voelde me echt daar in Parijs enorm verloren en alleen. Maar als ik had geweten hoe ik eigenaarschap kon nemen en sowieso bewust zijn van wat ik daar voelde, als ik daar eigenaarschap voor had kunnen nemen, had ik het echt anders ervaren.

En ik denk dat je hiermee iets doet wat in je eigen beste belang is, als je deze positie kiest van eigenaarschap.

En jezelf kunt gaan helpen met het derde punt wat ik hier wil maken en dat is dat je verbinding kan maken met jezelf

In die positie van slachtofferschap moet je gewoon wachten tot het beter wordt. Wachten tot de omstandigheden veranderen. En dus word je passief en wil je eigenlijk alleen maar ontsnappen aan het huidige moment door te eten. Maar op het moment dat je eigenaarschap neemt en daarin juist de verbinding met jezelf opzoekt, verandert er iets voor jou.

Want ongeacht je omstandigheden is de belangrijkste verbinding die je kan maken de verbinding met jezelf.

En dat betekent dat je interesse toont in wat je denkt en voelt en je bewust bent van wat er in je omgaat.

En indertijd in Parijs had ik dat bewustzijn nog niet en ik verdreef mijn eenzaamheid met eten

Maar voor jou nu, Jij kunt deze beslissing nemen en zeggen: de verbinding met mezelf, die staat altijd op mijn beschikking. Dus of je nu alleen voelt en eenzaam voelt omdat je ook daadwerkelijk alleen bent, of je voelt je eenzaam terwijl je wel degelijk in gezelschap bent. Die verbinding met jezelf. Die kan je maken. Door geïnteresseerd zijn in wat er in je omgaat. En verantwoordelijkheid te nemen voor het gemis wat je voelt.

En dat hoeft helemaal niet te betekenen dat je dat gemis nu niet zou moeten voelen. Dat het niet ok is dat je het voelt. Dat je dankbaar zou moeten zijn voor wat je allemaal hebt. Nee, het mag echt onderdeel uitmaken van jouw menselijke ervaring. En dit is wat er nu is en jezelf daarin erkennen en opvangen en ernaar luisteren, opkomen dagen voor jezelf. Dat is hier de plek waar het kan stromen en waarin je nooit een slachtoffer hoeft te voelen. En je kan jezelf daar liefdevol in omringen met zachte sloffen, een kruikje, mooie muziek. Schrijven wat je denkt, opschrijven wat je denkt.

En daarmee hoeft dat gevoel niet gefikst te worden. Het hoeft niet weg, je faciliteert het er alleen mee. Met wat liefdevolle zorg waar je jezelf mee omringd. Wat veel beter voelt dan overeten.

Dus dit zijn de punten die ik wilde maken en de inzichten die ik met je wilde delen. Ik hoop dat ze je helpen en dat je de keuze maakt voor het voelen van je gemis en het opvangen van jezelf daarin en het eigenaarschap nemen voor dat wat je voelt en daarin verbinding maken met jezelf.

Ik weet zeker dat het je heel veel kan brengen als je dat doet en heel veel overeten scheelt.

Ik spreek je gauw weer. Tot dan. Bye.

Als je plezier hebt van mijn podcast is het boeken van een gratis sessie de volgende stap in het oplossen van je strijd met eten. Tijdens die sessie onderzoeken we of Etenslessen bij je past en voor je kan werken. Er zit een groot verschil tussen theoretische kennis opdoen of deze ook daadwerkelijk toepassen in coaching waarin alles wat je leert naar het volgende niveau wordt gebracht.

Ga voor het boeken van jouw gratis sessie naar etenslessen.com.


UITGELICHT

  • Kom naar mijn wekelijkse Facebook LIVE les vol eyeopeners. Ik geef je inspiratie, waardevolle inzichten en ruimte om vragen te stellen over afvallen zonder dieet. 
  • Geef mijn Facebookpagina een like (dan zie je wanneer ik live ben) en kom naar de gratis les. Wanneer: elke woensdagochtend om 9.00 uur.

Wil je gratis door mij worden gecoacht?

Ik bied Skype sessies van 30 minuten aan waarin ik je een paar waardevolle tips geef, waarmee je afvalt zonder dieet. Boek deze sessie of stel mij een vraag via www.etenslessen.com/contact.